Kategori: UMUDUN olsun yeter Bazen Deriz ya İçimde Büyük Bir Sıkıntı Var… Ne Yapacağımızı Bilemeyiz… Bu Sıkıntıdan Nasıl Kurtulabiliriz Diye Çare Ararsınız… Bir Dost Eli Ararsınız… Sizin İçin Çok Değerli ve Sevdiğiniz Dostlarınız Vardır… Onlar Sizi Teselli Etmeye Çalışır Ama Sıkıntınız Hala Geçmemiştir… Sonra Derdinizle ve Sıkıntınızla Kalırsınız Tek Başınıza… ‘’ O Zaman Anlayın ki Allahu Teala Kimsesizler Kimsesidir… Anlayın ki En Hayırlı, En Vefalı Dostunuz Yüce Allah"’tır… Rabb’imizdir… Senin Denizler Kadar Cürmün Olsa Dahi ‘’ O ‘’(Azze ve Celle)’nun hiç kimsenin İdrak Edemeyeceği Rahmeti ve Merhameti Var … Sen Rabb’ine Bir Adım Atsan ‘’ O ‘’ (Celle Celaluhu) Sana On Adım Atar, Sen Rabb’ine Yürüyerek Gitsen ‘’ O ‘’ (Celle Celaluhu) Sana Koşa Koşa Gelir… Yeter ki Rabb’ine Kul Ol, Vefalı Ol… Bu Alemde Yalnız Değilsin… Bütün Dostların Seni Terk Etse Dahi ‘’ O ‘’ (Celle Celaluhu) Seni Terk Etmez… Hani Yüceler Yücesi Rabb’imiz Buyuruyor ya ‘’ Ma Veddeake Rabbüke Vema Kala ‘’ ( Rabbîn Seni Terk Etmedi ve Sana Darılmadı … Duha Süresi 3. Ayet-i Kerime) … O Vefaliların En Vefalisidir ( Azze ve Celle)… Ey Kul… Bittim Dediğin Anda Sana Yetiştim Ya Kulum Diyen Bir Rabb’in Var… Hadi Masivayı At Gönlünden… Ellerini Aç Rabb’ine … ‘’ Kul Ma Yabeu Bikum Rabbi Lev La Duakum ‘’ ( Eğer Duanız Olmasaydı Rabbim Size Hiçbir Değer Vermezdi … Furkan Süresi … 77. Ayet-i Kerime )… Ayet-i Kerime’nin Hükmünce Şimdi Rabb’ine Yalvarma Vakti… Bütün Kapılar Yüzüne Kapansa Dahi Dua Kapın ‘’ O ‘’ (Celle Celaluhu)’nun İzniyle Hep Açık… Sen Karınca Misali Rabb’ine Yönel… ‘’ O ‘’ (Celle Celaluhu)’na Ram Ol… O Şüphesiz ki Senin Hakkında En Hayırlı Hükmü Verir… Sen Kulluğunu Yap… Mükafatını Rabb’im’e Bırak… Hani Bediüzzaman Hazretleri Diyor ya ‘’ Eğer ‘’ O ‘’ (Celle Celaluhu) Razı Olsa Bütün Dünya Küsse Ehemmiyeti Yok… İnsanları Değil Rabb’ine Razı Etmeye Çalış… Ey Rabb’im Biz Acz ve Fakr Kullarını Sana Ram Olmuş, Hazret-i İsmail’in Teslimetiyle Teslim Olmuşlardan Eyle… ZAT'ına Layık Kul, HABİB'(SallAllahu Teala Aleyhi ve Sellem)'ine Layık Ümmet Eyle... (amin) Alıntı

Yorumlar (1) :: Yorum yazın! ::

Kategori: UMUDUN olsun yeter Ümidini yitiren, her şeyini yitirmiş olur! Toplumda en mühim mesele, ümidini kaybetmeme meselesidir. Maddî konuda da manevî konuda da ümit, vazgeçilmezlerimizin en başında gelir. Bundan dolayı İslam büyükleri şurada burada ümitsizlik telkin edenleri hiç iyi karşılamamışlar, şeytanın sözcülüğünü yapıyor güzüyle bakmışlar ümitsizlik yayan insanlara. İrşad kitaplarındaki şu çarpıcı misal, ümidin insan hayatındaki önemini ifade eder. Hayatın tüm tecrübelerini yaşamış olan yaşlı zat, karşıdan ağlayarak gelen adama sorar: "Evladım neden ağlıyorsun, bir felakete mi uğradın?" — Sorma der, ağlayan genç, mahvoldum, dükkânım yandı, bu yetmiyormuş gibi kasadaki paralarım da yandı; bütün sermayem gitti, geriye sadece borç senetlerim kaldı! Yaşlı zat gencin başını okşayarak konuşur: — Evladım der, bunlar ağlanacak kayıplar değildir. Sil gözünün yaşını. Ben de ümidini kaybettin de onun için ağlıyorsun, sanmıştım! Sözlerine şunları da ekler: "Unutma der, ümidini kaybeden adam bir daha teşebbüse geçemez ki kaybettiklerini kazanma ihtimali söz konusu olsun. Ama ümidini kaybetmeyen adam yeniden teşebbüse geçer, şimdi kaybettiklerinin hepsini de zaman içinde kazanabilir. Sen ümidini kaybetme evladım ümidini! İşte yaşlı zatın bu sözleri gerçeğin ta kendisidir. Şu anda işleriniz iyi gitmeyebilir, sıkıntı ve zorluklarınız olabilir. Ama unutmayın bu hep böyle devam edecek değildir. Bir gün gelecek bu zorluklar sona erecek, yeni güzel günler devreye girecektir. Yeter ki bu günlerin geleceğine olan ümidinizi yitirmeyin. "Bu da geçer yahu!" diyerek sabretmesini bilin. Zor günlerde bile sabır sevabıyla yine kazanç içinde olmaya bakın. İhya'daki bir hadis ortalığın tümüyle bozulduğu yolunda ümitsizlik telkin eden adamı şöyle tarif eder: — Kim insanlar tümüyle bozuldu, hiç sağlam adam kalmadı, her şey mahvoldu diye ümitsizlik yayarsa bilsin ki bozulan, insanların tümü değil, ümidini kaybeden o insanın kendisidir! Çünkü kıyamete kadar bozulmayıp da hakkı yaşayanlar mutlaka bulunacaktır. Burada mühim olan bizlerin hangi tarafta yer aldığımızdır. Biz hakkı yaşayanların içinde isek batıla kayanlar bize zarar veremez. Maide Sûresi'nde: "Ey iman edenler! Siz hakta sebat etseniz batılda olanlar size zarar veremezler!" buyrulmaktadır. Yani siz vazifenizi yapın vazife-i İlahiye karışmayın. Nitekim üç ümmetli, iki ümmetli peygamberler gelmişlerdir. Ümmetlerinin azlığını, şartların zorluğunu hiç düşünmemişler, sadece görevlerini tam yapıp yapmadıklarına bakmışlar, ümitsizlik onların lügatinde hiç yer almamıştır. Şeytan ise bunun zıddını fısıldar, hep ümitsizlik telkin eder. Bostan'ü-l-Vaizin'de şeytanın telkin ettiği bir ümitsizlik örneği şu çarpıcı misalle anlatılır: "Bağdat'ta şevk içinde hizmetlerini sürdüren Cüneyd-i Bağdadi, bir gece rüyasında şeytanın sokakta şarkı söyleyerek gittiğini görünce: 'Neden böyle saygısızca bağırıyorsun insanların içinde?' der. Şeytan, 'Hani insan?' der. 'Sen bunları insan mı sanıyorsun? Bağdat'ta şu anda sadece üç insan var, onlar da Şiraz Mescidi'nde ibadetteler. İnanmazsan uyanınca git gör!' diye adres de verir. Uyanıp hemen abdestini alarak Şiraz Mescidi'ne koşan Cüneyd-i Bağdadi, gerçekten de üç kişiyi namazda bulur. İçinden bir ümitsizlik fırtınası kopar. Demek ki koskoca Bağdat'ta adam kalmamış bu üç kişiden başka diye hayıflanırken biri selam verip kulağına eğilerek fısıldar: — Şeytan sana ümitsizlik telkin etmek istiyor. Bağdat, Allah dostlarıyla doludur! Sakın şeytanın tuzağına düşüp de ümitsizliğe kapılma!" AHMED ŞAHİN Zaman

Yorumlar (4) :: Yorum yazın! ::

Kategori: UMUDUN olsun yeter *** "Hüzünlü Olduğun Anlarda RABBiNiN Sana En Yakın Olduğunu Bilerek Huzurla Gülümseyebilmek..." *** "Ey Küskün Aşk"

Yorumlar (3) :: Yorum yazın! ::

Kategori: UMUDUN olsun yeter ÜZÜLME! “Kaybolup gitmiş Yusuf, Ken’an iline geri gelir, üzülme! Bu hüzünler evi, gün olur yine gül bahçesine döner, üzülme… Ey gamlar çeken gönül dertlenme, hâlin düzene girer; Bu perişan baş, yine bir hâle yola girer, üzülme! Hele iki gün muradımızca dönmediyse, Devrân hep bir türlü dönmezse, üzülme… Hele sağlık olsun, ömrünün baharı gitmezse, Ecel gelmezse, ey güzel nağmeli bülbül, Yine çemen tahtında gül şemsiyesini başına tutarsın, üzülme! Gönül; yokluk seli, varlık yapısını kökünden yıkıp götürse bile, Mâdem ki kaptanın Nûh’tur, üzülme! Kendine gel, gayb sırlarını bilmezsin sen! Ümidini kesme, elemlenme, perde ardında gizli oyunlar var, üzülme… Kâbe’ye varmak iştiyâkıyla yürürken çölde, ayağına dikenler batarsa üzülme… Konak pek korkulu, maksad da çok uzak, ama Hiçbir yol yoktur ki, sonu olmasın, üzülme… İnsanı hâlden hâle sokan Allah, sevgilinin ayrılığındaki hâlimizi de bilir… Rakibin verdiği zahmetleri de, üzülme… Hâfız; yoksulluk bucağında, karanlık gecelerde Virdin; duâ ve Kur’ân oldukça gam yeme…” Hâfız Divanı

Yorumlar (4) :: Yorum yazın! ::

Kategori: UMUDUN olsun yeter Ümitsizlik köyüne gitme! Ümitler var... Karanlığa doğru gitme! Güneşler var... *** ***

Yorumlar (3) :: Yorum yazın! ::

Kategori: UMUDUN olsun yeter         ACILARIN AÇTIĞI...       GURBET GÖMLEK GÖMLEK… Yalnızlık katmer katmer… Avuç içleri açıkta, yürek yağmalanıyor… Gönül hüzünle örtülü… Yalnızlık denizinde yüzmeyi bilmiyorsan, öğrenmekten başka çaren var mı? Yakın kim? Sevgili ne kadar sayar? Aşk ne işe yarar? Kalp kaynamadan hikmet taamları nasıl pişer? Öyle acı ateşler vardır ki ancak kalp bilir tadını. Kim nasıl tarif edebilir onu? Kelimeler kaybolur, sözler sükût eder, sazlar kırılır acıdan… Sen varsındır, bir de senle beraber kederin… Kelimesiz ve sessiz konuşursun kederinle… Kimse duymaz, kimse görmez seni… Gecenin koynunda iniltilerle inliyorsundur… Kesret kanatır yaralarını… Kalabalıkların kabullenişi kandırıcıdır… Araftasındır… Kaçmak istersin de kaçamazsın Kaf dağlarının ardına… Yollar kıvrılır durur önünde… Düğüm düğüm döner uzayıp giden günler… Bir ağaç ararsın gövdesine yaslanacağın, gölgesinde serinleyeceğin… Sıcak rüzgâr kumuyla vurur yüzüne… Yüzün yere eğik yürürsün gündüz ve gecede… Gece ve gündüz eşittir şavksızlıkta… Gün ışığında kandil de olsa elinde bir işe yaramaz… Leylasızsındır Mecnun çöllerde… Göğe bakarsın, bakışların Ay’sız yere düşer… Tesellisizdir yıldızlar… Siyahî bulutlar gezinir üstünde, sığınacak sıcak bir sevgi, saracak bir şefkat ararsın… Üşürsün… Bülbüller çile çınlatır kulaklarına… Gözlerin görmez olur gül güzelliğini… Ellerin kanar çiçek dikenlerinden… Düşüncelerin darmadağın… Duyguların durgun ve donuk… Hikmet açlığından yüreğine taş bağlayasın gelir, sökecek bir taş bulamazsın… Baka kalırsın yol üstünde… Yürümeye mecalin yoktur… Kalkıp koşmak istersin, kayarsın… Her yeri karamsarlık karanlığı mı kaplamış? Hiç mi ışık yok? Yollar bitmiş, her şey tükenmiş mi? Kalp kimsesiz mi? Kapılar kapalı mı? Sevgi serap olmuş, şefkat kaçmış mı? Vefa ulaşılamaz mı olmuş? Dostluklar tüketilmiş, hoşgörü hiçliğe mi atılmış? Anlayışlara duvar mı örülmüş? Ne arıyorsun, nerede arıyorsun? Karanlık olmadan ışık, hastalık olmadan şifa, dert olmadan deva, sıkıntı olmadan ferahlık bilinebilinir mi? Bilinirlik bilinmezlik örtüsünün altında… Zıtlar dünyasının izafiliğinde üzülüp sevinmiyor muyuz? Görünmek isteyen Rahmet, dert, keder olmadan nasıl bilinecek ve görülecek? Keder kader değil, asıl keder kaderi kabullenememek… Rahmeti itimat onun celbine vesile, tenkit ise terkine… Her şey geçicilik nehrinde akarak eriyor… Nehir ne kadar çağlasa da sükun denizi hepsini yutuyor… Ömür uzun değil, ölüm uzak değil… Uzun olan elemlere götüren emeller… Yerin renkli çiçekleri kara topraktan, göğün aydınlık yıldızları karanlıktan çıkmıyor mu? Yıldız ve çiçeği buluşturan yakınlık, görmeyi “görmek”le mümkün… Karanlıkta hikmet ışıkları çakabiliyorsan gurbet gömleği vuslat elbisesine dönüşüyordur… Yalnız olan yalnızlıktır… Kainat sevgi hamurunda şefkatle yoğrulmuşsa küreler ve kalp birbirinden uzak değildir…Sonsuzluk soluklarımız kadar yakındır… Kabuğunu kırmayan çekirdek çürümeye mahkumdur… Kalp kabuğunu kırmadıkça, dert yalnızlığında yokluklara yuvarlanacaktır… Kabuk acı ile çatlar, sonrasında şefkat gövdesi sevgi dalları üzerinde hikmet meyveleri görünür… Böylesi bir ağaç olmak için acıya sabır, kedere kabullenmek gerekiyor… Bir acı çekirdek yüzlerce tatlı meyveye “meyve” veriyor… Toprak altında yalnız olan çekirdek, göğün göğsüne sevgi ve şefkat nişanesi olarak asılıyor… Acıların açtığı kapıdan sabırla yürüyen, ömür ağacında sonsuzluk meyvelerini yetiştiriyordur… Üzüntüler üzülmeye değmez… Hadi tevekkülle gül, o da gülsün…     Hüseyin Eren

Yorumlar (0) :: Yorum yazın! ::

Kategori: UMUDUN olsun yeter                                                KÜLÜN İÇİNDE SAKLI ATEŞ                       Küllenmiş her düşüncenin,her duygunun içinde iyi yahut kötü,acı yahut tatlı,neşeli yahut hüzünlü elbette bir kor sıcaklığı vardır ki,eşelendikçe alevi ortaya çıkar.       Bazen ısıtır bu alev,bazen yakar.Olumlu yada olumsuz bütün hayaller,bütün idealler ve bütün arzular sonuca ulaşmadıkça,hedefini bulmadıkça elbette kül içinde saklı kor gibi sıcak bekler.Küçük bir esinti,azıcık bir savrulma...Bir hatırlama...Küçük bir dokunuş...Hele içinizi bir yoklayın...       Zamanın hızlı akışı,feleğin hızla dönüşü içinde her şey bizim  istediğimiz rengi göstermeyebilir,bizim istediğimiz biçimde tahakkuk etmeyebilir.Bağrımızı yırtmanın,yüreğimizi parelemenin,ciğerimizi kan doldurmanın faydası da yoktur üstelik.Bu bir ayrı sınav biçimidir.Tesellisi hep ertelenen bir sınav...        Çoğu insan kendisinin,asıl bulunması gereken yerde olmadığını hisseder.Aslında tam da bulunması gereken yerde olduğunu hiç kabullenmek istemez.Çünkü küllenen hayallerine alevlenmeyi bekleyen nice korlar gömmüştür.Bedel ödemeden,yüreğini tutuşturmadan,kendini yakmadan gelinebilecek mertebelerin elbette bir seviyesi vardır;ve bir de yolları çile ile yürünmüş ve kabullenilmiş makamları...Bütün korların küller içinde gül gül olduğu makamlar...Hayret makamı,aşk makamı,sükunet makamı,teslimiyet makamı...       İşinizde ve aşınızda,sevincinizde ve kıvancınızda,düşlerinizde ve görüşlerinizde tutuşmayı bekleyen korlar yurt tutmuşsa eğer,eskilerin düstur edindikleri şu beyti teselli babında vird edinmenizi tavsiye ederiz:       "ELE GİRMEZSE EĞER SEVDİĞİMİZ   NE ÇARE,ELDEKİNİ SEVMELİYİZ"        Erdem,işte bu asaleti gösterebilmek,kazaya rıza ile cevap verebilmektir.Hele bir düşünün,buraya ağlamaya mı gelmiştik,gülmeye mi;ölüyor muyuz,yoksa doğuyor mu?!..       İskender Pala(Mir'at)

Yorumlar (0) :: Yorum yazın! ::

<--<--SONRAKİ SAYFA :: ÖNCEKİ SAYFA--> -->