Kategori: Vaktivisal ViDeO Ya  LeYLi " LeyLi'ye " adanmış sözlerle yazıyorum artık sultaniyegah mateminde içimin bam teline dokunarak sana yazıyorum ya leyli... ... leyli adanmışım bir başımayım küçücük yaşımda sana alışmışım gözlerimi ufka dikip anarak seni narin bir üveyik gibi sana vurulmuşum gel leyli haydi bu gece bizim gördüğün şu deniz, yürüdüğün yollar, kaldırımlar bizim, martılar bizim. her şeyin sahibinden yüreklerimiz birbirimizin haydi leyli gidelim artık alışmadan şu zillete mundar etmeyelim umutları yola düşelim el ele yüreğimiz kanasın güllere kalk leyli içimin baharı gözlerim seni arar oldu anlatamadım kelimelere çöller mekanım oldu adım başına sevdayla ismin haykırışım oldu leyli.... ah leyli.... sardunyaları, patyaları saçlarına taç yaparım her baharı açsın diye gülleri kanımla ağlatırım acıtma. yoksa yüreğimi kanatırım leyli'm miniciğim, üveyiğim gözlerin denizimdir , saçların sığınağım ellerin hayatımdır, sözlerin ateşim özletme. içime sığıdıramıyorum hasretini gelip de bir görsen halimi acırsın leyli'm dayanamıyorum leyli'm ismindir lal'im cemrelerim de gamzelerin yeşermez sensiz hiç bir bahar gözlerinin pırıltısındadır günlerim geleceksin biliyorum geleceksin değil mi leyli ?... leyli kalabalık şehrin yalnız sevgilisi içinde volkanları eriten yürek sana değmesin hiç bir rüzgar saçlrında sakla beni, ısıt mateme isyan okuyalım beraberce ağlama leyli ağlama her göz yaşın asra bedeldir yüreğinde küçük bir yer ayır bana ya leyl ya leyl... şiir:Bilal Can seslendiren:Mehmet Ercan video:vaktivisal

Yorumlar (19) :: Yorum yazın! ::

Kategori: Hasbihal Unuttuklarımızı hatırlamak hatırladıklarımızı görebilmek , ellerine uzanabilmek dileği ve umuduyla hepinize sevgi dolu bayram kucaklaşmaları diliyorum. Bayram şekerleri Gönül tadlarına vesile olsun inşallah. Her Demde Aşk ola... ~~ vaktivisal ~

Yorumlar (3) :: Yorum yazın! ::

Kategori: ASKIN HuKuMRaNLIGI Bir Aşk Hikayesi... Geceleri balkonda ışığın etrafını alan pervane böceklerini fark etmiş miydik hiç? Ya onların aşk uğruna yaşadıklarını bilir miyiz? Yani pervanenin mum ışığıyla yaşadığı aşkın hikayesini… Aşk bir farkına varış, bir idrak seviyesidir… ‘Aşk odu önce ma’şuka, andan âşıka düşer.’ derler, malum. Yani aşk ateşi önce sevilene ondan sonra sevene düşer. Önce sevilende bir ateş yanmalı ki pervane onun etrafında dönsün, pervane o ateşi görsün, sonra aşkının farkına varsın… Pervane aşkını ispat edebilmek için gördüğü anda ışığı, etrafında dönmeye başlar. Bir cezbedir bu. Bu cezbenin gittikçe daralan bir çemberi vardır. Işığın etrafında döner, döndükçe biraz daha yakından dönmek ister. Işığı gördüğü anda aşkı ilmel yakin olarak tanıyan pervane, onu aynel yakin bilmek istediği için gittikçe mumun etrafındaki çemberi daraltıyor. Çember daraldıkça pervanenin aşkı artıyor, şevki artıyor, coşkusu artıyor. Coşkusu arttıkça da cesareti artıyor. Aşk cesaret işidir, neticede. Ve pervane cesaretle kanadını şöyle bir değdirir ateşe. İlk lezzettir işte o acı. Acı verir, yakar içini. Ama ona verdiği acı o kadar hoşuna gider ki, daha fazla dönmeye başlar. Acı ve lezzet… Birbirine zıt bu iki duygunun bir arada olması nasıl mümkün… İşte bu noktada, azabın ve acının lezzet olmasındaki sırrı yakalamak gerek. Azap kelimesi azp kelimesinden türüyor. Azp lezzet demek. Azabın ne olduğunu buna göre ölçün ve düşünün. İşte kanadının ucunu bir defa yaktığı zaman pervane ilk azabı duyar; fakat öyle bir lezzettir ki o azap… Bu azap ve ondan alınan lezzet, insanı yavaş yavaş nefsinden sıyırıp vuslatı mümkün kılar. Bu sefer daha büyük bir cesaretle kendini ateşe atarcasına gider ışığı kucaklar. Ve burada ateş pervaneyi yakar kavurur. Bir buğday tanesi gibi toparlayıp yere düşürür. Artık pervane ‘hakkal yakin’ biliyordur vuslatı. Bu fenadır. Bu canını verdiği noktadır. Mumun bundan haberi bile yoktur belki. Olmasına da gerek yoktur. Bu pervanenin aşkıdır çünkü. Aşkı uğruna can veren pervanenin aşkı. Ama öbür taraftan mum da yanar. Onun aşkı da, acısı da kendincedir. Önce can ipliğine bir ateş düşer ve yanmaya başlar mum… Sonra içindeki o yangını söndürmek için gözyaşı döker. Ateşi su söndürür çünkü. Ama mumun gözyaşları onun ateşine daha da bir güç verir, elemi arttıkça artar. Ve erir can ipi, sevgilinin yolunda yok olana dek… İskender Pala *** "Aşk yoluna düşen Aşk erlerinin Aşkları daim olsun..  Vuslata ermek dileğiyle..."

Yorumlar (11) :: Yorum yazın! ::

Kategori: SiiR BAHCESi Bir Çakmağın Sesindeki Kayboluş Bir Damla Benzindeki Koku Fitilin Ucunda Tutuşan Ellerim Çakmak Taşındaki İlk Kıvılcım Kavrulan Yüreğimin Kökü Yanan Bütün Bedenim Sitemim Sanadır Yar Kaybolmuş Bir Çakmağın Sesinde Baş Döndüren Kokuda Başlıyor Yok Oluş  Sitemim Sanadır Yar Tütün Kokusu Sarmış Yüreğimin Odalarını Nikotin İki Yandan Kuşatmış Parmaklarımın Arasını Sitemim Sanadır Yar Caddelerde Eylül Yağmurları Toprağa Düşen İlk Damlada Kaybolmuş Ve O İlk Koku Çiğdem Çiçeklerinin Boynu Bükülmüş Toprağın Üstü Çisil Çisil Yüreğimin Kökü Balcık Sitemim Sanadır Yar Sokak Başlarında Kalmışlığım İliklerime Kadar Islanmışlığım Ve Acıya Alışmışlığım Esiyor Damarlarıma İhanet Doluyor Yar Sitemim Sitemim Sanadır Yar 19'unda Değildim 29'undada Ömür Çisil Çisil Tükeniyordu Yar Rayların Arasına Akıyordu Gidiyordu Sıkışan Bütün Kederlerim Bitiyordu Dertlerim Sitemim Sitemim Sanadır Yar Halime Ağlıyordu Bulutlar Gibi Yağıyordu Şehrin Uzak Bir Köşesinde Yine Annem Ağlıyordu Giderken Ben Büyük Acılarla Bir Çakmağın Ürküten Sesiyle Fitilin Ucuyla Tutuşarak Taşındaki İlk Kıvılcımla Yanarım Kül Olan Yüreğimle Giderken Ben El Sallamıyordun Bile Yeni Bir Hayatı Tutuştururken Sen Sitemim Sana(dır) Sitemim Sana(dır) Sitemim Sanadır Yar Murat İnce --- ♪ ..Sitemim..  ♪

Yorumlar (0) :: Yorum yazın! ::

Kategori: DUA UFKU Bilirim. Her gün doğmadan kızıllığına yazar adını… Bilirim her martı dokunmadan denize kendi dilince tekrarlar duanı… Ve her gül açmadan kollarını bu dünyaya, Senin kokunu bular yüreğine… Bilirim düşmez güneş toprağın hiçbir zerresine hatırlamadan Seni… Bilirim seversin Sen Seni seveni… Ey beni en çok sevenin en sevdiği… Ey gönlümdeki sevgiye bengisuyunu, okyanus diyarından yudum yudum damlatan… Kar suları yıkarken ruhumu, ılık bir yağmur damlasının sevdasında, yürek atışlarıma merhamet denizinden katreler düşüren… Ey kalbimin en derin toprağına, avuçlarımda biriktirdiğim dualarıma kattığım, kirpiklerimin ıslaklığı ile bezediğim, nazenin çiçeğimin adı… Sonra, yalnız karanlıklarımın donduran soğukluğunda… Yapraklarının gölgesinde bakışlarımı ısıttığım… Adıyla, en tenha zamanların karmaşasında, içimin dalları kıran fırtınalarını durulttuğum… Her uyanışımda sabaha; gurubun kızıllığına, taze açmış yaseminler aklığında ismini yüreğimle yazdığım… Ey adıyla, serin rüzgârlarında bedenimi üşüten eylülü, nisanın yeni açmış badem ağaçlarına döndüren… İçimin dermansız bildiğim dertlerine, sonsuz bir iyileşmeyle deva olan… Ey seher vakitlerinde soğuk gül yapraklarına ılık dokunuşlarla konan, şebnemlerin nazlı terennümü… Bütün kar taneleri erguvan dalında çiçek oluyor. Kökünü ruhuma salan… Adının gölgesine sığınınca günahlardan bizar olmuş yüreğim… Sana gönderdiğim selamların kabul olma umudunun heyecanıyla, dağ başlarımı kuşatan bencillik dumanlarının arasında, sevmeye dair al laleler açtıran… Uğruna, kendi içimde kendimi tutsak ettiğim her anın zincirlerini koparıyorum zihnimden… Teselliyi sana yolladığım selamın kabul edilmesi umudunda buluyorum… Bilir misin Ya Resulullah? Her yıkılışında içimin kaleleri, kalbimin kırıklarını bu umutla sarıyorum… Yüzüme kapanan kapıların dibinde, gözyaşımdan bir ırmakta boğulurken, bana uzanan elin sıcaklığı bu umuttan… Bütün alınmışlıklarımın, tek başına bırakılmışlarımın, darmadağın oluşlarımın sessizliğine düşen tatlı bir terennüm oluyor bu umut… İçimin burukluğunda, merhametsizlik dağlarken yüreğimin her bir zerresini, sabah ezanlarına kadar kapanmayan gözlerimin âminlerine dost ediyorum bu umudun varlığını… Ey bütün çiçeklerin naif susuşlarının ardında, hiç durmadan söylenip duran sevda ikliminin şanlı adı… Ey ılık gamzeleri gibi toprağın, ruhumun buz tutmuş dehlizlerine merhametle inen bahar… Gül kokusunda içime çektiğim şefkatin, eşsiz timsali… Uzak zamanlarında ömür tüketiyoruz, saadet asrının… Bir tek kalbimde büyüyen sevgi aşabiliyor zamanı, mesafeleri, asırları… Donup kalıyor zaman, içimdeki özlemin sıcaklığında… Çözülüyor imkânsızlıklar, sessiz eriyişlerde… Zaman susuyor kör kuyuların diplerinde… Tarihler ses vermiyor gizli köşelerde… Ve bir tek özlemim aşıyor zamanı, mesafeleri… Bir tek gözyaşımdan bir kuşun kanadı bırakıyor beni, senin yürüdüğün çöl zerrelerin arasına… Bir tek özlemin dev bir dalga olup, sürüklüyor bedenimi, Sevr mağarasında yuva yapan güvercinin kanat çırpmayışlarına… Bir tek dualarımın kabulü taşıyor beni yaşadığın zamanların kıyısına… Hıçkırıklar kesiyor nefesimi, yüzümde pişmanlıkların buyun eğişleri… Anlatamıyorum… Sevmekten uzak seslenişlerim susuyor iç yangınlarımda… Senin adını yüreğime mühürleyip dönüyorum âmin deyişlerime… İçimin ülkelerine çöreklenmiş menfaat bulutlarından kaçıyorum… Kaçıyorum kibirden, yalnız kendine istiyor olmaktan, öfkeden… Kaçıyorum ne varsa faniliğe dair… Pişmanlıkla ıslanmış bir hıçkırıkta, selamlarımın kabul edilmesi umudunda yeniden geliyorum hayata… Kan revan oluyor aklımda hüzünler… Yağmamış yağmurlar kadar latif, şimdi kalbimde devleşen sıkıntılar… Korkularımı emziren bütün gecelerin siyahı, yeni açmış bir karanfil kokusu oluyor bulunca Seni… Benliğimin kuytularında sızlayan yalnız kalmışlıklar, kayan dev bir yıldız oluyor anınca Seni… Bütün sessizlikler rahmet oluyor… Bütün çaresizlikler gündoğumu… Bütün boyun büküşler âmin oluyor dudaklarımda… Bütün âmin deyişler gül adında… Seni ta içimde taşıdığım zaman bu ömür türküsünde… Yalnız kalıyor bazen âminler… Gecenin sakinliğinde usulca hayat bulan âminler uykuya yenik düşüyor çoğu zaman… Daha derinden dua etmeye susuz dudaklarım… Zaman merhametsizlikte hüküm sürüyor Ya Rasûlallah… Mazlumun ayaklar altında ezilen yüreğiyle besleniyor zalim kalp atışları… Şefkate kanat çırpan kırlangıçların kanatları isyandan devleşen tel örgülere takılıyor… Kanatlarından sızan kana bulanıyor ruhum… Belki her gün bir günahsız yavrunun bedeni, hain bir merminin kılıcından geçiyor… Günahsızların iniltileri içimde yankılanıyor… Semayı sarsıyor annelerin ağıtları… Gözlerimizin önünde yüreklerimizin dibinde inliyor nefesleri günahsızların… İnsanlar çoktan sökmüş gibiler köklerini, içlerindeki merhamet adlı çınarın… Babaları ölmeden miras derdinde birbirine düşer olmuş kardeşler… Duaya açık kapılarından dudakların, gıybet yükselir olmuş… Yalansız konuşmalar azalmış… Herkes birbirinin kuyusunu kazıyor… Ve ölümü unuttu sanki kalpler… Ölümü anmaktan aciz zihinlerimiz… İçim acıyor Ya Rasûlullah… Her haksızlığın ardında tükeniyor nefeslerim… İçim kanıyor… Her acının ardında çaresizlik yağmamış bir bulut gözlerimde… Bir tek silahım var… Ona sarılıyorum gece yarıları… Duaya… Sevmek çekince dalgalarını bir zamanlar hiç durmadan dövdüğü kıyılarımızdan, okyanus ortasında su arar olduk… Öldük hatta susuzluktan… Yağmur sağanak sağanak boşanırken bedenlerimize… Adını, unuttukça anmayı dudaklarımız, başka isimler söyler oldu dillerimiz… Başka sevdalar salınır oldu bakışlarımızda… İçimize, yabancı hevesler içimizde… Hasretleri bile yabancılaştı dünyamızın… Sevgi uzaklaştığımız hatta kaçtığımız bir hastalık gibi… Ben böyleyken hala umudu var mıdır Sana olan selamlarımın kabulünün?… Bu kadar kendimi bulanmışken sensizliğe… Aynı zaman diliminde atsaydı kalplerimiz Seninle… Yüreğimiz hissetseydi Seni bir kere görmüş olmanın bahtiyarlığını… Oysa şimdi hercai sevgilerde kanıyor ümitlerimiz… Varsa zihnimin kirli dumanları arasında, dünyaya bel bağlamış iniltili hayatımın ortasında, hala sevmeye dair kımıldayan bir tomurcuk, Sana olan özlemimin sıcaklığındandır… Ya Rasûlullah bu özlemimizin sınırsızlığına bakıp dua eder misin yüreklerimize? Secdenin izi alınlarımızdan, âmin deyişler gece uyanışlarımızdan ve sana olan sevgi solmayan yediverenler gibi hiç silinmesin gönüllerimizden… Ey beni en çok sevenin en sevdiği… Bir lale vakti… Bir bahar gecesi… Dudaklarımda Sana selamlarla göz kapayışlarım var geceye… Her şeye rağmen sevilme umuduyla bükülüyor boynum… Sevginin sonsuzluğuna açılıyor avuçlarımda ruhum… Ey Rabbim! En sevdiğinin sevgisini artır ki kalbimde, Senin yanına sevdiğinin sevgisiyle dolu bir yürekle varabileyim son nefesimde… İskender Pala

Yorumlar (1) :: Yorum yazın! ::

Kategori: YuReGiM KaR ALTInDa Foto: Esra/vaktivisal "Tâkâtimin tükenmek makamına savrulduğu an... belki birkaç nefes daha sabredebilirim bu bekleyişe..." ... .. .

Yorumlar (2) :: Yorum yazın! ::

Kategori: Kelâm & Kalem İnsanı en güzel anlatan kelimelerden biridir, «yolcu». O, ruhlar âleminden, kālû belâdan yola çıktı, hâlâ yürüyor. Dur-durak bilmeden, coşkun bir ırmak misali akıp gidiyor. Kim bilir hangi güzergâhlardan geçiyor, hangi taşlara başını vuruyor, hangi koylara, kuytulara uğruyor, nerelerden kıvrılarak akıyor? Necip Fazıl, bu yolculuğu ne güzel tasvir eder: İnsan bu su misâli kıvrım kıvrım akar ya, Bir yanda akan benim öbür yanda Sakarya. Su iner yokuşlardan hep basamak basamak, Benimse alın yazım yokuşlarda susamak. İnsanlığa bir yol gösterici, bir nûrânî kılavuz olarak indirilen Kur’ân-ı Kerîm, insanın yol güzergâhını şu çizgilerle gösterir: "Bir zamanlar insan; hiçbir şey değil iken üzerinden uzun devirler geldi geçti."  (İnsan 76/1) Sonra bir vakit, ruh hâlinde var edildi, ademden çıkıp Âdem oldu, Allâh’ın huzurunda durdu, O’nun Rabliğini ikrar etti. Ulvî âlemlerin varlığına şâhit oldu.  (A’raf 7/172) Sonra kendisi gibi milyarlarca ruh ile vazifesini bekleyen askerler gibi bekledi imtihan saatini. Bir zaman sonra dünya evinin kapısından girdi, ana rahmine misafir oldu: Bir damla atılmış su, bir nutfe idi. Önce rahme yapıştı, asıldı kaldı. Bir çiğnem et parçasına dönüştü. Belli belirsizdi. Hoşa giden bir görünümü yoktu. O ete kemikler giydirildi, kemiklere et sarıldı. Mükemmel ve en güzel bir varlık olarak dünyayı şereflendirdi. En güzel yaratıcı olan , ne yücedir, ne mübarektir. (Mü’minûn 18/12-14) Bir sesi yerde, bir sesi gökte yere düştü. Ağlıyordu. Hangi ulvî âlemlerden ayrılmış, kopmuş, hangi süflî âlemlere inmişti. İçli içli, yanık yanık ağlıyordu. Annesinin sıcacık göğsünde, ilâhî merhametin nâzenin ikramını yudumlayarak sükûn buldu. Bu kez başka bir yolculuk başladı. Kalp çalışıyor, göz kıpırdıyor, el ayak oynuyor, yolcu yoluna devam ediyordu. Bebeklik, emekleme, kekeleme, yürüme, konuşma…  Çocukluk, gençlik, olgunluk… Her kademe yolculuğun mühim birer safhasını teşkil ediyordu. Aklı başına gelince karşısına iki yol çıkacak; iki yoldan birisini seçip onda yürüyecek. Ya kulluğunun şuurunda bir şâkir olacak, Rabbine şükredecek. Veya nankör olup çıkacak. (İnsan 76/3) Gerçeği görmek için gözler, onu duymak için kulaklar, hakkı konuşmak için dil ikram edilen insan iki caddeden birinde ilerleyecek. Ya sarp yokuşu aşacak veya yokuşun dibinde kalakalacak. (Beled 90/8-20) Otuz yaşı, kırk yaşı, elli yaşı ve ihtiyarlık başlıyor. Ömrü uzun olanlara erzel-i ömür geliyor. İnsan tekrar başa dönüyor. Âzâlar güç ve kuvvetten düşüyor. Ölüm yaklaşıyor. Yolculuk nereye?  (Yasin 36/68) Ölümle iş bitiyor mu sandınız? Hayır, ölüm sonsuz bir yolculuğun sonu değil başlangıcıdır. Kabir, mahşer, cennet veya cehennem… Hazırlığınız var mı? Bu sebeple Rabbimiz soruyor: “Nereye gidiyorsunuz?”  (Tekvir 81/26) İbn-i Ömer -radıyallâhu anh- şöyle anlatıyor: Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- benim iki omuzumu tuttu ve: “Dünyada sanki bir garip veya bir yolcu gibi ol.” buyurdu. İbn-i Ömer şöyle derdi: “Akşama ulaştığında sabahı gözetme, sabaha kavuştuğunda da akşamı bekleme. Sağlıklı anlarında hastalık zamanın için, hayatın boyunca da ölümün için tedbir al.” (Buhârî, Rikak, 3) Filibeli Ahmed Hilmi Efendi insanın bu yolculuğunu ve hayat macerasını ne güzel dile getirir: Yâ Rab! Hayatta nedir bu lezzet? Hayata rapteden bu garip kuvvet? Hayat ki bî-bekā, pür derd ü keder, Yine emel o; nedir bu hikmet? Bir an bırakmaz insanı rahat, Bin türlü âlâm derd-i maîşet. Çocukluğunda ağlar beşikte, Feryatla geçer o vakt-i ismet. Civanlığında bin türlü âmâl, Şeyhûhetinde bin türlü mihnet. Vakt-i ecelde mâzi, bir an. Bir an için mi bunca sefâlet? Hâtifî bir ses verdi cevâbı, Dedi: Hayatta bu zevk u kıymet, Ākiller için seyr-i bedâyi‘, Câhiller için yemekle şehvet. Ne mutlu yolcu olduğunun farkında olanlara! Ne mutlu nereye doğru yol aldığını bilenlere! Ne mutlu akıllı olup güzellikleri seyredebilenlere! Ne mutlu yüce Allâh’ın: «Nereye?» sualine: «Sana geliyorum, dönüşüm ancak Sanadır!» cevabını verebilenlere!     Alıntı...

Yorumlar (3) :: Yorum yazın! ::

<--<--SONRAKİ SAYFA :: ÖNCEKİ SAYFA--> -->